اسامى و اوصاف قرآن
مفسر بزرگ قرن ششم جمال الدين ابو الفتوح رازى در مقدمه تفسير خود 43 نام‏براى قرآن آورده است (1) كه بيش‏تر جنبه وصفى دارد.و طبرسى در مجمع البيان‏به نام‏هاى قرآن،فرقان،كتاب و ذكر اكتفا كرده است (2) .بدر الدين زركشى (3) نقل مى‏كندكه حرالى كتابى در اين زمينه نوشته و بيش از نود اسم يا وصف براى قرآن ياد آورشده است.از قاضى عزيزى نيز 55 نام و عنوان براى قرآن نقل شده است كه درجدول ذيل آمده و 43 نام اول آن با نظر ابو الفتح رازى مشترك است.
قرآن معجزه جاويدخاتم الانبياء است.از بدو نزول قرآن در مكه كه با سوره‏هاى كوچك آغاز شد رسول اكرم رسما بر آن «تحدى‏» كرد، يعنى مدعى‏شد كه قرآن كار من نيست، كار خداست و از من و هيچ بشر ديگر ساخته نيست كه مانند آن را بياورد و اگر باور نداريد آزمايش كنيد و از هر كسى مى‏خواهيدكمك بگيريد، ولى بدانيد كه اگر جن و انس پشت به پشت دهند كه مانند آن را بياورند، قادر نخواهند بود.
مخالفان پيغمبر اكرم نه در آن زمان و نه در زمانهاى بعد - كه اكنون چهارده قرن از آن مى‏گذرد - نتوانسته‏اند به اين مبارزه طلبى پاسخ بدهند.آخرين سخن مخالفان آن عصر اين بود كه «جادو» است.
خود اين اتهام، اعتراف ضمنى به خارق العاده بودن قرآن و نوعى اظهار عجز در برابر قرآن بود.
مخالفان سرسخت پيامبر از هيچ معارضه‏اى‏با پيغمبر براى تضعيف و مغلوب كردنش مضايقه نكردند و تنها كارى كه به آن دست‏نزدند - زيرا صد در صد نااميد بودند - همان بود كه پيغمبر مكرر پيشنهاد مى‏كرد و خود قرآن هم تصريح كرده است،يعنى آوردن لا اقل يك سوره(و لو سوره‏اى يك سطرى مانند قل هو الله و سوره انا اعطيناك الكوثر)مانند قرآن .